جهش تولید | جمعه، ۲ آبان ۱۳۹۹

آگامای دم تیغی ایرانی - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

آگامای دم تیغی ایرانی

این جاندار با داشتن حلقه های فلسی خاردار در پشت و دم خود و همچنین بدنی با رنگ آمیزی خاص، یکی از جاذبه های کویر لوت است .آگامای دم تیغی گیاهخوار است و همواره در طول روز کنار بوته های گیاهان مورد علاقه اش وقت می گذراند. خانه اش را نیز معمولاً روی تپه های شنی و کپه های ماسه ای نزدیک این گیاهان می سازد. این جاندار در سطح جهانی تنها در ایران، افغانستان و پاکستان پراکندگی دارد. حلقه ‌های فلسی خاردار در سطح فوقانی دم توسط فلسهای کوچک از هم جدا شده‌ اند، این حلقه ‌ها در پهن‌ترین قسمت دم شامل 7 تا 8 فلس خاردار هستند؛ ناحیه پشتی با ردیفهای عرضی کم و بیش منظم از برآمدگیهای خاردار توسعه یافته، 9 تا 15 منفذ رانی و پیش مخرجی در هر طرف (2 تا 3 منفذ پیش مخرجی و 6 تا 8 منفذ رانی)؛ 7 تا 10 برآمدگی در ردیف عرضی قاعده دم؛ فلسهای دندانه دار توسعه یافته در امتداد حاشیه پیشین گوش؛ 20 تا 25 ردیف عرضی از فلسها در ناحیه میانی شکم به اندازه سر (از نوک پوزه تا گوشه دهان)؛ چهارمین انگشت با ریشه ‌های جانبی مشخص؛ ردیفی از فلسهای برآمدگی دار پشت گردنی و پشت سری که توسط فلسهای کوچک و کمی دانه‌ ای شکل احاطه شده‌ اند. ناحیه پشتی (در الکل) قهوه‌ ای کمرنگ یا نخودی با رنگ جزئی مایل به سبز یا آبی؛ سطح فوقانی سر، اندامهای حرکتی و دم تیره تر (در بعضی از نمونه ‌های زنده آبی رنگ) هستند؛ سطح شکمی قهوه‌ ای مایل به زرد، با لکه ‌های زیتونی تیره بسیار اندک ، به استثنای ناحیه میانی شکم؛ نمونه ‌های زنده نر دارای برآمدگیهای پشتی سرخ رنگ (احتمالا بطور فصلی)؛ ماده ‌ها یکدست مایل به قهوه‌ ای ناخالص؛ (اغلب رنگ آمیزی در گونه ‌های جنس Uromastyx تغییرات قابل توجهی دارند). نواحی بیابانی یا نیمه بیابانی خشک، در دشتهای ریگزار، سنگریزه‌ ای یا شنی با پوشش گیاهی بوته‌ ای، درختچه‌ ای، که در قطعه ‌های پراکنده متمرکز شده‌ اند. روزهای بسیار گرم و آفتابی و در اواسط روز فعالیت می‌کنند؛ لانه آنها شامل سوراخهای زیرزمینی است که خودشان حفر می‌کنند؛ لانه ‌های خود را روی تپه ‌ها و یا کپه ‌های ماسه‌ ای در جایی که گیاهان مورد علاقه‌شان می‌رویند، می‌سازند. گیاهخوارند، و گاهی اوقات از حشرات تغذیه می‌کنند. 7 تا 10 تخم در هر سال می‌گذارند. نوک پوزه تا مخرج 260 میلیمتر دم: 210 میلیمتر می باشد . این گونه در ایران از شرق زاگرس از ارتفاع 550 تا 1200 متری گزارش شده است. محل نمونه تیپیک از ایران، سرچاه، حدود 60 کیلومتری جنوب خوسف، در حاشیه کویر لوت، واقع در استان خراسان می‌باشد. بنظر می‌رسد که کوهزایی زاگرس باعث جدایی و تکامل این گونه و تمایز آن از U.loricatus شده است (که فقط در غرب زاگرس پراکنش دارد).