رونق تولید ملی | شنبه، ۳ اسفند ۱۳۹۸

داوار - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

داوار

Loading the player...

دانلود

چادری که محل زندگی عشایر و کوچ رو ها می باشد در زبان محلی عشایر مختلف ایران زمین با نام داوار ، سیه مال و بهون خوانده می شوند . موی بز ، مهمترین و اصلی ترین ماده در بافت سیاه چادر یا داوار است ، به این ترتیب که در اواسط فصل بهار وقتی پشم بز چیده می شود ، زنان عشایر پشم ها را توسط دوکهای مخصوص می ریسند و از آن نخ تهیه می کنند و نخها طی فرایند بافت تبدیل به داوار می شوند . هر سیاه چادر از دو قسمت مساوی به نام لت تشکیل می شود و هر لت از شش تخته نوارهایی به عرض حداقل ، شصت سانتی متر و طول شش تا دوازده متر فراهم می آید . البته تعداد تخته ها و طول هر یک از آنها به وضعیت اقتصادی خانوار بستگی دارد . بافت داوار از وظایف اصلی زنان عشایر است . آنان با تنیدن تار و پود نخ ها به یکدیگر شکوهی سیاه رنگ را عرضه می کنند تا مکانی امن باشد برای استراحت و زندگی اهل خانه . زنان با ذوق و سلیقه عشایر در بافت داوار از مهره های آبی رنگ به منظور چشم زخم بهره می برند . سیاه چادرها وقتی در معرض بارش باران قرار می گیرند ، نخها بر اثر خیس شدن ، جمع می شوند و مانع از نفوذ آب به داخل چادر می گردند .