گل برف

گل برف که در فارسی با عناوین موگه و زنبق دره نیز شناخته می شود گیاهی است چندساله از جنس Convallaria در خانواده Asparagaceae (مارچوبگان) بومی سراسر مناطق نیمه سرد و معتدل در آسیا و اروپا می باشد. همچنین جمعیت بومی محدودی در شرق ایالات متحده نیز دارد. این گیاه دارای ساقه های گسترده زیرزمینی و شاخه های ایستاده در انتهای stolons است که در تابستان تشکیل می شود.این ساقه ایستاده اغلب به نام پیپ (pip) نامیده می شوند که در فصل بهار شاخه های برگ دار جدید و شاخه های زیر زمینی آن رشد می کنند. این گیاه علفی دارای ریزوم های متعدد و نازک بوده و ارتفاع آن به 15 تا 30 سانتی متر می رسد . ساقه آن نرم و فاقد گره است . برگ ها به تعداد 2 عدد می باشد به شکل تخم مرغی نیزه ای به طول 10 تا 25 سانتی متر که از قاعده گیاه خارج می شود . گل آذین خوشه ای یک سویه بوده که در راس ساقه ظاهر می شود و از 5 تا 15 عدد گل های متعدد کوچک سفید رنگ و بسیار خوش عطر که شکل زنگوله دارند تشکیل شده است.این گل ها در اواخر بهار و در زمستان های معتدل در نیمکره شمالی در اوایل ماه مارس ظاهر می شوند. میوه توت مانند آن در اندازه کوچک به رنگ نارنجی و قرمز با قطر 5 تا 7 میلیمتر دارای 1 تا 3 دانه به رنگ ابتدا، مایل به سفید و سپس قهوه ای روشن و شفاف می باشد. موگه یا گل برف نیازمند مکانی نیم سایه تا سایه کامل است. خاک آن می بایست حاصلخیز و نسبتاً مرطوب باشد. خاک مناسب آن خاک غنی از هوموس به خصوص خاک رس است. این گیاه در مناطق با شرایط آب و هوایی معتدل نیاز چندانی به مراقبت ندارد و میزان آبیاری آن نیز متوسط است. گل برف به سرما مقاوم بوده و در مناطقی که آب و هوای معتدل دارد می تواند زمستان را در هوای آزاد بماند بدون اینکه از سرما آسیب ببیند. گل برف یک گیاه باغی مشهور است، به خاطر گل های معطر آن و برای آن که توانایی پوشش زمین در مکان های سایه را داراست. برخی آن را به عنوان علف هرز می شناسند زیرا می تواند در سراسر یک باغ خود را گسترده سازد و مشکلاتی را برای مهار آن ایجاد کند. در گذشته در طب عمومی برای بهبود انقباضات زایمان ، درمان تشنج ، سکته و فلج ناشی از سکته ، ورم ملتحمه و جذام استفاده می شد . تاثیر آن بر روی این بیماری ها ثابت نشده و به خاطر سمیت بالقوه گیاهی ، هم اکنون تنها تهیه تجاری آن مورد توجه قرار گرفته است . در قرن 15 و 16 محققان معتقد بودند که قادر است قدرت حافظه را بهبود بخشد . در جنگ جهانی اول در درمان قربانیان گاز خردل از آن استفاده می شد . دم کرده ریشه و گل آن پایین آورنده تب ، ادرار آور ، آرام بخش و تهوع آور است. پماد ریشه آن در درمان سوختگی با جلوگیری از ایجاد اسکار به کار می رود . این گیاه بعضاً دچار آفات و بیماری هایی نیز می شود. کشت این گیاه در اواخر تابستان و پاییز صورت می گیرد . تکثیر آن با تقسیم ریزوم انجام می شود و قطعات ریزوم باید دارای جوانه ریشه دار باشند . آن ها را به فاصله 10-6 سانتی متر و به عمق 5-3 سانتی متر می کارند . گیاه یکساله گل نمی دهد. گیاه دو ساله تولید برگ کرده و گاهی خوشه کوچکی تولید می کند و از سال سوم است که در روی گیاه خوشه قوی و زیبا حاصل می شود .