گیاه پاغازه

گياه علفى پاغازه که ارتفاع آن حدود بيست تا سى سانتى‏متر و گاهى به صد سانتى‏متر هم خواهد رسيد. برگ‏هاى آن سه قسمتى است و به صورت پاى زاغ يا كلاغ است، طعم برگ‏ها تند و قابض و كمى شيرين‏مزه و مختصرى رنگ زرد دارد.گل‏هاى آن سفيد يا صورتى و كوچك هستند،ريشه آن تقريبا دايره‏اى شكل و گره‏دار است و گره‏ها نيز دايره‏اى شكلند، رنگ ظاهر ريشه گياه مايل به زردى است ولى چنانچه خشك آن سائيده شود بسيار سفيد مى‏گردد، و از قسمت‏هاى زيرزمينى آن ريشك‏هايى بيرون مى‏آيد. اين گياه بيشتر در كنار آب‏بندها و نهرها و مرداب‏ها همچنين در روى چمن‏ها و باغ‏ها به صورت خودرو مى‏رويد. اين گياه در ايران انتشار دارد و در مناطق جنوب غرب، اشتران‏كوه، سيلاخور، بين مراغه و مرحمت‏آباد در مناطقى كه آب‏هاى راكد وجود دارد، در آذربايجان غربى در آب‏هاى گودال‏هاى جونگوارى ديده مى‏شود.ازخواص آن  قابض و تونيك و مقوى معده و زيادكننده ترشح شير است.خوردن آن انسان را عقيم مى‏كند و در زنان باردار باعث سقط جنين مى‏گردد.ازخواص درمانى آن: 1- خوردن آن چشم و گوش را تيز و حساس مى‏كند، رنگ رخسار را درخشان مى‏نمايد، عمر را طولانى مى‏كند، وزن بدن را كم و انسان را سبك مى‏سازد.2- اگر زن باردار موقع وضع حمل آن را بخورد براى كاهش درد و تسهيل زايمان و تسريع تولّد بچه نافع است.3- آب دم‏كرده آن را بنوشيد. مدرّ و خنك‏كننده و قابض است، ترشح شير را افزايش مى‏دهد، معده را تقويت مى‏كند، بيمارى‏هاى كليه و قند را درمان مى‏كند.